Plaga! Plaga, powiadam wam! Dziesięcioletnie dzieciaki, dzierżące w łapskach grające na cały regulator komórki, opanowały świat!

Tylko dzisiaj natknąłem się gdzieś na dziesiątkę tych demonów apokalipsy. Koszmar. Nie zrozumcie mnie źle, w zupełności popieram ideę karmienia swoich kanałów słuchowych muzyką w trakcie spacerów (inaczej, wywaliłbym iPoda na śmietnik). Przeszkadza mi jednak coś innego: Dlaczego sięgający mi do kostek mikrob zmusza mnie, skądinąd, do słuchania jakiegoś podrzędnego rapu? Czym mu zawiniłem?

Czym naraziłem się na ten atak soniczny? Czyżbym przechodził za blisko? A może nasz nieletni delikwent z całego serca liczy na to, że okażę się bandziorem, który ów sprzęt mu zwinie, z zamiarem późniejszego spieniężenia go na giełdzie elektronicznej? Gratuluję!

Drugą sprawą jest mizerna jakość dźwięku odtwarzanego z papierowych (a często i gorzej) komórkowych głośniczków, które mimo że silą się i prężą, nawet taki muzyczny majsterszyk jak "Roots, bloody roots" Sepultury przerabiają w feerię pierdnięć. Czy słuchanie takiej kakofonii może sprawiać jakąkolwiek przyjemność? Wątpie. No, ale są ludzie, których podnieca wkładanie sobie w odbyt parasolki, więc i tak nie trafiliśmy najgorzej.

Jaki jest więc sens paradowania po ulicy z rozkręconym na maksa cellphonem w prawicy? Odpowiedź jest prosta - szpan. Czysty, niczym nieskażony szpan. Dzieciak, dumnie obnosząc się prykającym donośnie narzędziem zagłady (szarych komórek) stara się pokazać otoczeniu, jaki to on jest fajny.

Fajny. Tylko dla kogo?

Widząc bachora machającego przed oczyma przechodniów telefonem droższym niż mój samochód, raczej zaczynam współczuć mu nieodpowiedzialnych rodziców i nieograniczonej głupoty, z którą się obnosi.

A może szkraby chcą pochwalić się swoim nienagannym gustem muzycznym? Well, myślę, że nawet Williams dobiegający z syfiastych, niegodnych miana sprzętu audio komórkowych głośniczków, wzbudzał by tylko uśmiech politowania. A na Williamsa nie ma co liczyć, bo z gównażerskich "selfołnów" niestety leci głównie muzyka popularna. I to raczej ta gorsza, łatwiej przyswajana przez niepomarszczony jeszcze wiedzą dziecięcy móżdżek.

Czy to kiedyś minie? Nie liczę oczywiście na rychłe zwiększenie się inteligencji nieletniego bydła - młody i głupi był każdy. Nawet mnie kiedyś podobała się Cher, czy inne Spice Girls. Piję jedynie do rodziców - czy pojawi się w końcu jakiś odpowiedzialny ojciec, który odważy się pieprznąć dzieciaka w twarz za łażenie z wartym pół jego pensji telefonem na wierzchu?